„დაკვირვებული ვარ, ღამეული დაბომბვის შემდეგ ყოველთვის უჩვეულოდ მშვიდი, რაღაცნაირად იდუმალი, მომაკვდინებელ სიჩუმესთან თანმხლები, არაბუნებრივად გაყუჩებული დილა დგება.

თითქოს ჰაერი იჭრება, სიკვდილისა და სიცოცხლის დამაკავშირებელი, კოსმოსში მოქანავე ხიდი თვალნათლივ ჩნდება და ამ ცეცხლოვანი,

საბედისწერო თამაშის ცოცხლად გადარჩენილ მონაწილეს, უმაღლეს ღვთაებრივ ჯილდოდ და სასჯელად, ამ მოქანავე ხიდზე გადასვლის, ისევ უკან დაბრუნების და ამ მაგიურ სიჩუმესთან შერწყმის პატივი ერგება“.